ក្នុងកីឡដ្ឋាន៖ ច្បាប់ ១១នាក់ ៥ ចំណុច

ក្នុងកីឡដ្ឋាន៖ ច្បាប់ ១១នាក់ ៥ ចំណុច

ច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់ គឺជាសំណុំបទប្បញ្ញត្តិរបស់ ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ដែលកំណត់របៀបប្រកួតបាល់ទាត់លើទីលានស្តង់ដារ ដោយក្រុមនីមួយៗមានកីឡាករអតិបរមា ១១នាក់ និងមានអ្នកចាំទី ១នាក់។ ការប្រកួតផ្លូវការរបស់ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ នៅឆ្នាំ ២០២៦ ប្រើគោលការណ៍សំខាន់ៗដូចជា ពេលលេង ៩០នាទី បែងជា ២ តង់ តង់នីមួយៗ ៤៥នាទី ទំហំទីលានអាចប្រែប្រួលតាមបទប្បញ្ញត្តិ និងការប្រកួតអាចបន្ថែមពេលឈប់លេងដោយអាជ្ញាកណ្តាល។ កីឡាករដែលប៉ះបាល់ដោយដៃដោយចេតនា អាចទទួលកាតលឿង ឬកាតក្រហម អាស្រ័យលើភាពធ្ងន់ធ្ងរ។ ចំណុចដែលគួរចងចាំបំផុតគឺ ក្រុមត្រូវមានអ្នកលេងយ៉ាងហោចណាស់ ៧នាក់ ដើម្បីបន្តការប្រកួត ហើយការយល់ពីច្បាប់ទី ១១ ស្តីពីអៅសាយ គឺសំខាន់ជាងការចាំតួនាទីទូទៅ។ ចាប់ផ្តើមដោយពិនិត្យចំនួនកីឡាករ ពេលប្រកួត និងសញ្ញារបស់អាជ្ញាកណ្តាលជាមុន។

ស្វែងយល់បន្ថែម

[រូបភាព៖ អាជ្ញាកណ្តាលកំពុងឈរនៅកណ្តាលទីលានបាល់ទាត់មុនការប្រកួតអន្តរជាតិ ពេលល្ងាចមានពន្លឺភ្លើងច្បាស់]

តើមុនឆ្នាំ ២០២៥ ច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់ដំណើរការយ៉ាងដូចម្តេច?

ច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់ មុនឆ្នាំ ២០២៥ ផ្អែកលើច្បាប់ចំនួន ១៧ របស់ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ដោយផ្តោតលើកីឡាករ ទីលាន បាល់ ពេលប្រកួត និងការសម្រេចរបស់អាជ្ញាកណ្តាល។ ក្រុមមួយអាចចាប់ផ្តើមដោយកីឡាកររហូតដល់ ១១នាក់ ប៉ុន្តែត្រូវរក្សាយ៉ាងហោចណាស់ ៧នាក់ ដើម្បីឱ្យការប្រកួតមានសុពលភាព។

ជាមូលដ្ឋាន ក្រុមនីមួយៗមានអ្នកចាំទី ១នាក់ និងកីឡាករទីលាន ១០នាក់ ប៉ុន្តែច្បាប់មិនបង្ខំឱ្យប្រើទម្រង់ ៤-៤-២ ឬ ៤-៣-៣ ឡើយ។ អ្នកចាំទីតែម្នាក់ប៉ុណ្ណោះអាចប្រើដៃក្នុងតំបន់ពិន័យរបស់ខ្លួន ហើយការប៉ះបាល់ដោយដៃក្រៅតំបន់នោះអាចក្លាយជាកំហុសផ្ទាល់។ ប្រសិនបើកីឡាករទទួលកាតក្រហម ក្រុមរបស់គេមិនអាចបំពេញកីឡាករថ្មីជំនួសបានទេ ដូច្នេះចំនួនអ្នកលេងអាចធ្លាក់មក ១០នាក់ ឬតិចជាងនេះ។ ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ បញ្ជាក់ថា ច្បាប់ទាំង ១៧ គឺជាមូលដ្ឋានរួមសម្រាប់ការប្រកួតទូទាំងពិភពលោក ហើយការប្រកួតក្នុងតំបន់អាចមានបទបន្ថែមតែបើមិនផ្ទុយនឹងច្បាប់ស្នូល។

ការចាប់ផ្តើមប្រកួតធ្វើឡើងដោយការទាត់បាល់ចាប់ផ្តើមនៅកណ្តាលទីលាន។ បន្ទាប់ពីបាល់ចេញពីទីលាន ត្រូវប្រើការបោះបាល់ចូល ការទាត់ជ្រុង ការទាត់ពីទីសំណាញ់ ឬការទាត់បាល់ដោយផ្ទាល់ និងដោយប្រយោល អាស្រ័យលើអ្នកប៉ះបាល់ចុងក្រោយ។ ចំណុចដែលអ្នកមើលភាគច្រើនច្រឡំគឺ បាល់ត្រូវចេញទាំងមូលតាមខ្សែប៉ុណ្ណោះ ទើបរាប់ថាក្រៅទីលាន មិនមែនពេលវាឆ្លងខ្សែត្រឹមពាក់កណ្តាលឡើយ។ និយាយឱ្យច្បាស់៖ ច្បាប់វាស់តាមបាល់ទាំងមូល មិនមែនតាមអារម្មណ៍របស់អ្នកទស្សនាទេ។

[តំណភ្ជាប់ខាងក្នុង៖ មគ្គុទ្ទេសក៍សញ្ញាអាជ្ញាកណ្តាល]

តើអ្វីបានផ្លាស់ប្តូរនៅឆ្នាំ ២០២៦?

នៅឆ្នាំ ២០២៦ ការផ្លាស់ប្តូរដែលអ្នកមើលមានអារម្មណ៍ច្បាស់បំផុត គឺការបកស្រាយអៅសាយ ការគ្រប់គ្រងពេលបន្ថែម និងការប្រើបច្ចេកវិទ្យាជំនួយអាជ្ញាកណ្តាល។ គោលការណ៍ស្នូលមិនបានប្តូរចំនួនកីឡាករពី ១១នាក់ទេ ប៉ុន្តែការអនុវត្តត្រូវការភាពម៉ត់ចត់ជាងមុន។

ច្បាប់អៅសាយមិនមានន័យថា កីឡាករឈរខាងមុខខ្សែការពារទីពីរតែងតែមានកំហុសទេ។ កំហុសកើតឡើងនៅពេលកីឡាករដែលស្ថិតក្នុងទីតាំងអៅសាយ ចូលរួមលេងដោយប៉ះបាល់ រំខានគូប្រកួត ឬទទួលអត្ថប្រយោជន៍ពីការលោតបាល់។ ទីតាំងត្រូវវាស់នៅពេលមិត្តរួមក្រុមបញ្ជូនបាល់ មិនមែននៅពេលកីឡាករទទួលបាល់នោះទេ។ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ប្រើប្រព័ន្ធជំនួយវីដេអូ និងបច្ចេកវិទ្យាតាមដាន ដើម្បីជួយពិនិត្យព្រឹត្តិការណ៍ជាក់លាក់ ប៉ុន្តែការសម្រេចចុងក្រោយនៅតែស្ថិតលើអាជ្ញាកណ្តាល។

ចំណុចថ្មីដែលមានប្រយោជន៍សម្រាប់អ្នកតាមដានការប្រកួត គឺការរាប់ពេលឈប់លេងឱ្យមានតម្លាភាពជាងមុន។ ពេលដែលបាត់បង់ដោយការប្តូរកីឡាករ ការពិនិត្យវីដេអូ ការព្យាបាលរបួស ការពន្យារពេល និងការអបអរគ្រាប់បាល់ អាចត្រូវបន្ថែមនៅចុងតង់។ ក៏ប៉ុន្តែពេលបន្ថែមមិនមែនជាការធានាថាត្រូវបន្ថែមចំនួននាទីដដែលគ្រប់ការប្រកួតឡើយ។ មិនមាន “៩០នាទីពិតប្រាកដ” សម្រាប់រាល់ការប្រកួតទេ; មានតែ ៤៥នាទីក្នុងមួយតង់ បូកពេលដែលអាជ្ញាកណ្តាលវាយតម្លៃថាបានបាត់បង់។

“ការប្រកួតមួយត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយអាជ្ញាកណ្តាល ដែលមានសិទ្ធិអនុវត្តច្បាប់ប្រកួត” នេះជាគោលការណ៍ដែលមានក្នុងច្បាប់របស់ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ។ ដូច្នេះ វីដេអូមិនមែនជាចៅក្រមទីពីរដែលអាចលុបចោលសេចក្តីសម្រេចគ្រប់យ៉ាងទេ។ ចំណុចនេះសំខាន់សម្រាប់អ្នកវិភាគរបស់ កីឡដ្ឋាន ពេលពិនិត្យទិន្នន័យគ្រាប់បាល់ កាត និងការសម្រេចអៅសាយនៅការប្រកួត បាល់ទាត់ពិភពលោក ២០២៦។

តើការផ្លាស់ប្តូរនេះមានន័យអ្វីសម្រាប់កីឡាករ និងអ្នកទស្សនា?

សម្រាប់កីឡាករ ការផ្លាស់ប្តូរនៅឆ្នាំ ២០២៦ មានន័យថា ត្រូវគ្រប់គ្រងទីតាំង រាងកាយ និងពេលវេលាប៉ះបាល់ឱ្យបានល្អជាងមុន។ កីឡាករមិនអាចគិតតែថា “ខ្ញុំមិនប៉ះបាល់ ដូច្នេះខ្ញុំមិនមានកំហុស” ទេ ព្រោះការរារាំងចក្ខុវិស័យអ្នកចាំទី ឬការប្រជែងបាល់ជាមួយខ្សែការពារ អាចចាត់ទុកថាចូលរួមក្នុងការលេង។

អ្នកទស្សនាគួរបែងចែកច្បាប់ជាបីស្រទាប់ ដើម្បីមិនវិនិច្ឆ័យខុស៖

1. ទីតាំង៖ កីឡាករនៅទីណា នៅពេលបញ្ជូនបាល់។
2. សកម្មភាព៖ តើគេប៉ះបាល់ រំខានគូប្រកួត ឬទទួលអត្ថប្រយោជន៍ឬអត់។
3. លទ្ធផល៖ តើការលេងនោះនាំឱ្យមានគ្រាប់បាល់ បាល់ជ្រុង បាល់ប៉ះដៃ ឬការទាត់ពិន័យឬទេ។

ចំពោះការប្តូរកីឡាករ ការប្រកួតជាច្រើនអនុញ្ញាតឱ្យប្តូររហូតដល់ ៥នាក់ក្នុងពេលប្រកួតធម្មតា ប៉ុន្តែចំនួនពិតប្រាកដអាស្រ័យលើបទប្បញ្ញត្តិរបស់ការប្រកួត។ ការប្រកួតមួយចំនួនអនុញ្ញាតឱ្យប្រើឱកាសប្តូរ ៣ដង ដើម្បីទប់ស្កាត់ការរំខានការប្រកួត ខណៈពេលសម្រាកតង់មិនរាប់ជាឱកាសលើទីលាន។ ប្រសិនបើការប្រកួតឈានដល់ម៉ោងបន្ថែម អ្នករៀបចំអាចអនុញ្ញាតប្តូរបន្ថែមម្នាក់ ដោយត្រូវប្រកាសជាមុន។ ចាំលេខ ៥ម្នាក់ដោយមិនពិនិត្យបទប្បញ្ញត្តិ គឺជាវិធីងាយបំផុតក្នុងការវិភាគខុស។

ការប្រកួតក៏ផ្លាស់ប្តូររបៀបដែលអ្នកមើលត្រូវអានស្ថិតិ។ កាន់បាល់ ៦០ភាគរយមិនធានាជ័យជម្នះទេ ប្រសិនបើក្រុមមានការបាញ់ចំគោលដៅត្រឹម ២ដង ខណៈគូប្រកួតបាញ់ចំ ៦ដង។ គ្រាប់បាល់ដែលត្រូវបានលុបចោលដោយអៅសាយ ក៏មិនគួររាប់ជាគុណភាពវាយប្រហារពេញលេញដែរ។ កីឡដ្ឋាន គួរប្រើស្ថិតិ xG ការបាញ់ចំគោលដៅ កំហុសនាំទៅកាត និងបាល់ស្លាប់ជាមួយវីដេអូព្រឹត្តិការណ៍ ដើម្បីបង្កើតការវិភាគដែលមានវិន័យ មិនមែនទាយតាមឈ្មោះក្រុមឡើយ។

ចង់ស្គាល់ការអានទិន្នន័យការប្រកួតឱ្យមានហេតុផលជាងមុន សូមចាប់ផ្តើមពីប្រភពខាងក្រោម។

ស្វែងយល់បន្ថែម

[រូបភាព៖ កីឡាករពីរក្រុមកំពុងប្រជែងបាល់នៅជិតតំបន់ពិន័យ អាជ្ញាកណ្តាលសង្កេតយ៉ាងម៉ត់ចត់ពីចម្ងាយ]

តើច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់មានន័យអ្វីសម្រាប់ការប្រកួតសព្វថ្ងៃ?

ច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់ធ្វើឱ្យការប្រកួតមានស្តង់ដារដូចគ្នា ដោយកំណត់ចំនួនអ្នកលេង តួនាទីអ្នកចាំទី ពេល ៩០នាទី ការប្រើកាត និងវិធីចាប់ផ្តើមឡើងវិញ។ សម្រាប់អ្នកមើល វាជាគន្លឹះសម្រាប់បែងចែកកំហុសបច្ចេកទេសចេញពីការសម្រេចយុទ្ធសាស្ត្រ។

ការយល់ដឹងល្អមិនមែនមានន័យថាចាំច្បាប់ទាំង ១៧ ជាបន្ទាត់ទេ។ វាមានន័យថាអាចឆ្លើយសំណួរចំនួន ៥យ៉ាងត្រឹមត្រូវ៖ តើអ្នកណាប៉ះបាល់ចុងក្រោយ? តើបាល់ចេញទាំងមូលឬនៅ? តើកីឡាករនៅទីតាំងអៅសាយពេលណា? តើកំហុសកើតក្នុង ឬក្រៅតំបន់ពិន័យ? ហើយតើអាជ្ញាកណ្តាលផ្តល់អត្ថប្រយោជន៍ឬបញ្ឈប់ការលេង? សំណួរទាំងនេះមានប្រយោជន៍ជាងការស្រែកថា “បាល់ប៉ះដៃ” ដោយគ្មានការពិនិត្យបរិបទ។

ចំណុចដែលមិនសូវមានអ្នកនិយាយ គឺការបោះបាល់ចូលមិនអាចបង្កើតអៅសាយដោយផ្ទាល់ទេ។ ដូចគ្នានេះដែរ ការទាត់ជ្រុង និងការទាត់ពីទីសំណាញ់ ក៏មានលក្ខខណ្ឌពិសេសចំពោះអៅសាយ។ នេះជាចំណុចបច្ចេកទេសដែលអាចប្តូរលទ្ធផលការប្រកួតបាន ព្រោះខ្សែការពារខ្លះប្រើការបោះបាល់ចូលលឿន ដើម្បីវាយប្រហារមុនគូប្រកួតរៀបចំខ្លួន។ អ្នកវិភាគដែលមិនបែងចែកប្រភេទការចាប់ផ្តើមឡើងវិញ នឹងបញ្ចូលព្រឹត្តិការណ៍ខុសទៅក្នុងការវាយតម្លៃក្រុម។

សម្រាប់អ្នកចង់ពិនិត្យព័ត៌មានផ្លូវការ គួរអាន ច្បាប់ការប្រកួតរបស់ FIFA និងឯកសាររបស់ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អាស៊ី ជាមួយគ្នា។ FIFA កំណត់ស្តង់ដារអន្តរជាតិ ខណៈសហព័ន្ធតំបន់ និងអ្នករៀបចំការប្រកួតអាចបន្ថែមបទបញ្ជាផ្នែកចុះឈ្មោះ ការប្តូរ និងសុវត្ថិភាព។ តើនេះមានន័យថាច្បាប់ខុសគ្នាទេ? មិនមែនទេ; វាមានន័យថាច្បាប់ស្នូលដូចគ្នា ប៉ុន្តែបទបញ្ជាប្រកួតអាចកំណត់នីតិវិធីបន្ថែម។

[តំណភ្ជាប់ខាងក្នុង៖ វិធីអានស្ថិតិក្រុមបាល់ទាត់]

តើត្រីមាសបន្ទាប់អាចមាននិន្នាការអ្វីខ្លះ?

ក្នុងត្រីមាសបន្ទាប់ និន្នាការដែលគួរតាមដានមាន ៣៖ ការពិនិត្យអៅសាយលឿនជាងមុន ការប្រើទិន្នន័យទីតាំងសម្រាប់វាយតម្លៃយុទ្ធសាស្ត្រ និងការគ្រប់គ្រងពេលបន្ថែមឱ្យមានស្តង់ដារជាងមុន។ ទាំងនេះមិនមែនជាការធានាថាច្បាប់នឹងប្តូរទាំងស្រុងទេ ប៉ុន្តែជាទិសដៅដែលកំពុងបង្កើតការរំពឹងទុកនៅក្នុងការប្រកួតអន្តរជាតិ។

ការព្យាករណ៍ទីមួយ៖ ក្រុមនឹងហ្វឹកហាត់ខ្សែការពារដោយផ្អែកលើពេលបញ្ជូនបាល់ មិនមែនតែការរត់តាមខ្សែការពារទេ។ នៅពេលកាមេរ៉ា និងប្រព័ន្ធវីដេអូអាចបង្ហាញចំណុចបញ្ជូនបានច្បាស់ កំហុសចន្លោះ ២០ទៅ៣០សង់ទីម៉ែត្រ អាចក្លាយជាភាពខុសគ្នារវាងគ្រាប់បាល់ដែលអនុញ្ញាត និងគ្រាប់បាល់ដែលត្រូវលុបចោល។ កីឡាករខ្សែប្រយុទ្ធនឹងត្រូវរៀនឈប់រត់មួយភ្លែត ដើម្បីរក្សាទីតាំងស្របច្បាប់ មិនមែនរត់ទៅមុខគ្រប់ពេលឡើយ។

ការព្យាករណ៍ទីពីរ៖ អ្នកវិភាគនឹងផ្តល់ទម្ងន់ខ្ពស់ជាងមុនទៅលើស្ថានភាពបាល់ស្លាប់។ ក្រុមដែលបង្កើតការទាត់ជ្រុង ៨ដង ប៉ុន្តែគ្មានការបាញ់ចំគោលដៅ អាចមិនមានគុណភាពដូចក្រុមដែលមានការទាត់ជ្រុង ៤ដង និងបង្កើតឱកាសធំ ២ដង។ ដូច្នេះ ស្ថិតិចំនួនសរុបតែមួយមុខមិនគ្រប់គ្រាន់ទេ; ត្រូវពិនិត្យលទ្ធផលបន្ទាប់ពីសកម្មភាពនោះផង។

ការព្យាករណ៍ទីបី៖ អ្នកទស្សនានឹងចាប់អារម្មណ៍លើពេលឈប់លេង ដោយសារការប្រកួតមានការបន្ថែមពេលច្បាស់ជាងសម័យមុន។ អ្នករៀបចំការប្រកួត អាជ្ញាកណ្តាល FIFA និងក្រុមបច្ចេកទេសនឹងត្រូវរក្សាភាពស្របគ្នា ដើម្បីកុំឱ្យអ្នកមើលយល់ថាពេលបន្ថែមត្រូវបានប្រើជាឧបករណ៍យុទ្ធសាស្ត្រ។ សម្រាប់កីឡដ្ឋាន នេះជាមូលហេតុដែលការវិភាគគួរបង្ហាញនាទីដែលក្រុមស៊ុតបញ្ចូលទី និងនាទីដែលក្រុមរបូតគ្រាប់បាល់ ដោយបែងចែកនាទី ៩០ និងពេលបន្ថែមឱ្យដាច់ពីគ្នា។

តើចង់ប្រៀបធៀបច្បាប់ជាមួយស្ថិតិប្រកួតបច្ចុប្បន្នឬ? ប្រើប្រភពខាងក្រោមជាចំណុចចាប់ផ្តើម ហើយពិនិត្យបទបញ្ជាផ្លូវការមុនធ្វើការសន្និដ្ឋាន។

ស្វែងយល់បន្ថែម

[រូបភាព៖ តុវិភាគបាល់ទាត់បង្ហាញស្ថិតិអៅសាយ ពេលបន្ថែម និងការទាត់ជ្រុងក្នុងការប្រកួតឆ្នាំ ២០២៦]

ចំណុចសង្ខេបដែលគួរចងចាំ

• ក្រុមមួយចាប់ផ្តើមដោយកីឡាករអតិបរមា ១១នាក់ និងត្រូវមានយ៉ាងហោចណាស់ ៧នាក់ ដើម្បីបន្តការប្រកួត។
• ការប្រកួតធម្មតាមាន ២ តង់ តង់នីមួយៗ ៤៥នាទី បូកពេលឈប់លេង។
• អ្នកចាំទីអាចប្រើដៃក្នុងតំបន់ពិន័យរបស់ខ្លួន ប៉ុន្តែមិនអាចប្រើដៃក្រៅតំបន់នោះបានទេ។
• អៅសាយត្រូវវាស់នៅពេលមិត្តរួមក្រុមបញ្ជូនបាល់ ហើយត្រូវមានការចូលរួមក្នុងការលេង ទើបក្លាយជាកំហុស។
• ចំនួនការប្តូរកីឡាករ និងឱកាសប្តូរ ត្រូវពិនិត្យតាមបទបញ្ជារបស់ការប្រកួតនីមួយៗ។
• កាតក្រហមធ្វើឱ្យក្រុមបាត់កីឡាករ ហើយមិនអាចប្តូរអ្នកថ្មីចូលជំនួសកន្លែងនោះបានទេ។
• បាល់ត្រូវចេញទាំងមូលឆ្លងខ្សែ ទើបចាត់ថាក្រៅទីលាន។

[តំណភ្ជាប់ខាងក្នុង៖ ច្បាប់បាល់ទាត់សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម]

សំណួរដែលសួរញឹកញាប់

សំណួរ៖ តើច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់មានន័យដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ ច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់ គឺជាបទប្បញ្ញត្តិសម្រាប់ការប្រកួតដែលក្រុមនីមួយៗអាចមានកីឡាករអតិបរមា ១១នាក់ក្នុងទីលាន។ វាគ្របដណ្តប់លើទីលាន បាល់ ពេលប្រកួត ការប្តូរ អៅសាយ កំហុស និងសិទ្ធិរបស់អាជ្ញាកណ្តាល។ ច្បាប់ស្នូលមាន ១៧ ផ្នែក ក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ។ សម្រាប់ការសិក្សា គួរចាប់ផ្តើមពីចំនួនអ្នកលេង ពេល ៩០នាទី និងវិធីចាប់ផ្តើមឡើងវិញ មុនចូលទៅកាន់ករណីស្មុគស្មាញ។

សំណួរ៖ តើក្រុមត្រូវមានកីឡាករប៉ុន្មាននាក់ ដើម្បីបន្តការប្រកួត?

ចម្លើយ៖ ក្រុមត្រូវមានយ៉ាងហោចណាស់ ៧នាក់ក្នុងទីលាន ដើម្បីបន្តការប្រកួតតាមគោលការណ៍ទូទៅ។ ចំនួន ១១នាក់គឺជាចំនួនពេញលេញ រួមមានអ្នកចាំទី ១នាក់ និងកីឡាករទីលាន ១០នាក់។ ប្រសិនបើក្រុមមានកីឡាករតិចជាង ៧នាក់ ដោយសារកាតក្រហម របួស ឬមូលហេតុផ្សេងៗ អាជ្ញាកណ្តាល និងអ្នករៀបចំការប្រកួតអាចបញ្ឈប់ ឬកត់ត្រាលទ្ធផលតាមបទបញ្ជា។ បទបញ្ជារបស់ FIFA ឬសហព័ន្ធប្រកួតអាចមាននីតិវិធីបន្ថែម។

សំណួរ៖ តើអៅសាយខុសពីការឈរខាងមុខខ្សែការពារយ៉ាងដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ ការឈរខាងមុខខ្សែការពារមិនមែនជាកំហុសដោយស្វ័យប្រវត្តិទេ ព្រោះកីឡាករត្រូវចូលរួមក្នុងការលេង ទើបត្រូវផ្តន្ទាទោសអៅសាយ។ ទីតាំងត្រូវវាស់នៅពេលមិត្តរួមក្រុមបញ្ជូន ឬប៉ះបាល់ មិនមែនពេលទទួលបាល់ទេ។ កីឡាករអាចមានទីតាំងអៅសាយ ប៉ុន្តែមិនត្រូវកំហុស ប្រសិនបើមិនប៉ះបាល់ មិនរំខានគូប្រកួត និងមិនទទួលអត្ថប្រយោជន៍ពីការលេង។ ការបោះបាល់ចូល ការទាត់ជ្រុង និងការទាត់ពីទីសំណាញ់មានករណីលើកលែងជាក់លាក់។

សំណួរ៖ តើការប្តូរកីឡាករអាចធ្វើបានប៉ុន្មាននាក់?

ចម្លើយ៖ ការប្រកួតជាច្រើនអនុញ្ញាតឱ្យប្តូរកីឡាកររហូតដល់ ៥នាក់ ប៉ុន្តែចំនួនពិតប្រាកដត្រូវពិនិត្យបទបញ្ជារបស់ការប្រកួត។ ក្នុងករណីជាក់លាក់ ក្រុមអាចមានឱកាសប្តូរនៅលើទីលានចំនួន ៣ដង ដោយការប្តូរនៅពេលសម្រាកតង់មិនរាប់ចូល។ ការប្រកួតដែលមានម៉ោងបន្ថែមអាចអនុញ្ញាតការប្តូរម្នាក់បន្ថែម ប្រសិនបើបទបញ្ជាបានកំណត់។ កុំសន្និដ្ឋានតាមការប្រកួតមួយទៅការប្រកួតមួយទៀត ព្រោះច្បាប់ប្រកួតអាចខុសគ្នា។

សំណួរ៖ តើត្រូវធ្វើដូចម្តេច ប្រសិនបើបាល់ប៉ះដៃក្នុងតំបន់ពិន័យ?

ចម្លើយ៖ ត្រូវពិនិត្យចេតនា ទីតាំងដៃ ចលនារបស់រាងកាយ និងលទ្ធផលនៃការប៉ះបាល់ មុនសម្រេចថាជាកំហុស។ មិនមែនការប៉ះដៃគ្រប់លើកសុទ្ធតែជាបាល់ពិន័យទេ ព្រោះបាល់អាចប៉ះដៃដោយមិនចេតនា ហើយដៃអាចស្ថិតក្នុងទីតាំងធម្មតាតាមចលនារបស់កីឡាករ។ ប្រសិនបើអាជ្ញាកណ្តាលសម្រេចថាជាកំហុសរបស់ក្រុមការពារ ក្នុងតំបន់ពិន័យ អាចផ្តល់បាល់ពិន័យ ១១ម៉ែត្រ។ កាតលឿង ឬកាតក្រហមអាស្រ័យលើការបញ្ឈប់ឱកាសគ្រាប់បាល់ និងភាពចេតនា។

សំណួរ៖ តើបាល់ត្រូវចេញប៉ុន្មាន ដើម្បីរាប់ថាក្រៅទីលាន?

ចម្លើយ៖ បាល់ត្រូវឆ្លងខ្សែទាំងមូល ទើបរាប់ថាក្រៅទីលាន។ ប្រសិនបើផ្នែកណាមួយនៃបាល់នៅលើ ឬខាងលើខ្សែ បាល់នៅតែមានក្នុងការលេង ទោះបីមើលទៅដូចជាចេញពីមុំទស្សនារបស់អ្នកក៏ដោយ។ គោលការណ៍នេះអនុវត្តទាំងខ្សែចំហៀង និងខ្សែបន្ទាត់ទីសំណាញ់។ នៅពេលបាល់ចេញ អ្នកត្រូវកំណត់ថាក្រុមណាប៉ះចុងក្រោយ ដើម្បីសម្រេចថាជាការបោះបាល់ចូល ការទាត់ជ្រុង ឬការទាត់ពីទីសំណាញ់។

សំណួរ៖ តើគួរប្រើប្រភពណា ដើម្បីរៀនច្បាប់បាល់ទាត់ឱ្យត្រឹមត្រូវ?

ចម្លើយ៖ គួរប្រើឯកសារផ្លូវការរបស់ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ FIFA និងសហព័ន្ធបាល់ទាត់តំបន់ជាប្រភពសំខាន់។ ឯកសារទាំងនេះបង្ហាញនិយមន័យ ករណីលើកលែង និងការបកស្រាយដែលប្រភពព័ត៌មានទូទៅអាចរំលង។ សម្រាប់ការប្រកួតឆ្នាំ ២០២៦ ត្រូវពិនិត្យទាំងច្បាប់ស្នូល និងបទបញ្ជាជាក់លាក់របស់អ្នករៀបចំការប្រកួត ដូចជាចំនួនការប្តូរ និងលក្ខខណ្ឌម៉ោងបន្ថែម។ កីឡដ្ឋាន អាចជួយរៀបចំការវិភាគ ប៉ុន្តែការសម្រេចផ្លូវការនៅតែអាស្រ័យលើអាជ្ញាកណ្តាល និងឯកសារប្រកួត។

ការយល់ច្បាប់មុនមើលស្ថិតិ គឺជាវិធីដែលមានវិន័យជាងការទាយតាមចំណាប់អារម្មណ៍។ ពិនិត្យចំនួនកីឡាករ ពេលប្រកួត ប្រភេទការចាប់ផ្តើមឡើងវិញ និងអៅសាយជាមុន ហើយបន្ទាប់មកទើបវាយតម្លៃយុទ្ធសាស្ត្រ និងលទ្ធផល។ តើនេះមិនមែនជាចំណុចសំខាន់បំផុតទេឬ?

សម្រាប់ការអានការប្រកួត បាល់ទាត់ពិភពលោក ២០២៦ និងការវិភាគក្រុម សូមស្វែងរកមាតិកាដែលរៀបចំដោយ កីឡដ្ឋាន។

ស្វែងយល់បន្ថែម